Tarantella
 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

     

  

 

 

 

Heerlijke Harz
v
19 - 22 juli 2013


Weken geleden al, werkte ik in samenwerking met dochter M. aan een verrassing voor Lief J.'s verjaardag en dat cadeau moest natuurlijk in een beetje passende omgeving overhandigd worden. Ik weet niet meer waar het idee vandaan kwam, maar we hadden nog een voucher voor een hotelovernachting in Winterberg en op de een of andere manier leek de Harz daar goed bij te passen. Dat 't in NL akelig heet werd en Winterberg en de Harz niet door die hitte geteisterd werden, dat was puur toeval, maar mooi meegenomen.


 

19 juli

Lief J. is jarig en Google bezorgt gebak.

 

19 juli, 15.00 uur
Aan de Möhnesee



Nog maar 300 kilometer van huis, maar hoe anders al.
Wolkerig en 24 graden.
Als altijd: hij een grote, ik een kleintje.
We zagen en we voelden 't.




 

  Het Cadeau  

19 - 20 juli
Op het teras van Hotel Haus Herloh in Winterberg

Dat er veel NL-ers komen in dit stadje, dat wist ik wel.
Maar dat het zó'n NL-kolonie is geworden, dat is nieuw.
Gatverdamme, klaagde ik tegen Lief J. Allemaal hotels met Nederlandse eigenaren. En overal Nederlandse vlaggen. En Nederlandse restaurants, Nederlandse patattenten en een Nederlands pannenkoekenhuis. Daar ga je toch niet voor op vakantie?  En het hotel hier tegenover heet "Den Brabander". Daar zou ik dus alleen al om de naam nooit heen gaan, bitste ik verder.
Maar het concept bleek te werken: we waren omringd door tientallen gele kentekens.

Dat we hier eindelijk ook eens hip konden loungen op zo'n buitenbankstel, was wel een plus. Voor de gelegenheid ongehoord in de zon nota bene. Plakkerig, want nog niet gedoucht.
Eensgezind, maar met elk onze eigen routeplanner.
En met een paar biertjes.
Waardoor ik Het Cadeau niet langer voor me kon houden.

Lief J. en ik klikken nogal, precies zoals je zou verwachten van een bijna veertig jaar getrouwd stel dat bijna alles samen doet. Dat wat pril nog niet overeen kwam, ging dat in de loop van de jaren vanzelf doen en de eeuwige strijdpunten vechten we bij tijd en wijle uit, waardoor 't weer een hele poos klopt. Maar naast onze eigen etenssmaak, behielden we ook wel elk onze eigen muzikale identiteit. Lief J. is van de heel erge hard rock en hoewel ik me soms daar heel goed in kan inleven, neig ik veel meer naar klassiek, kleine luisterliedjes en Dylan. Qua muziek delen dus we maar heel weinig en dat weinige koesteren we zorgvuldig als van ons.
Jethro Tull
maakt daar deel van uit vanaf het moment dat we ons in 1970, hevig verliefd op Lief J.'s eenpersoonsbed, verloren in hun muziek die de romantiek voedde en ons voor elk wat wils gaf.
Allebei de liefdes gingen nooit meer over. 
In het pre-internet-, pre-pc- en pre-cd-tijdperk ontrafelden Lief J. en ik avond aan avond de tekst van de bitterzoete ballade We Used To Know. Terugspoelen, luisteren, opschrijven, terugspoelen, luisteren, opschrijven. Onvermoed moeilijk en maar nauwelijks te begrijpen in onze jonge hoofden.
Maar om nooit meer te vergeten.
De woorden weefden zich langs lief en leed van ons huwelijk.
De betekenis leerden we bevatten, de reikwijdte overzien.

Whenever I get to feel this way,
Try to find new words to say,
I think about the bad old days
We used to know.
Nights of winter turn me cold
Fears of dying, getting old.
We ran the race and the race was won
By running slowly.

Could be soon we'll cease to sound,
Slowly upstairs, faster down.
Then to revisit stony grounds,
We used to know.

Remembering mornings, shillings spent,
Made no sense to leave the bed.
The bad old days they came and went
Giving way to fruitful years.

Saving up the birds in hand
While in the bush the others land.
Take what we can before the man
Says it's time to go.

Each to his own way I'll go mine.
Best of luck in what you find.
But for your own sake remember times
We used to know.

Rock Legends in Concert in Schwetzingen paste perfect.
Ian Anderson.
De vaak op één been staande virtuoze Schot.
In de schitterende entourage van een kasteeltuin op een zomeravond.

Ik schakelde dochter M. in om de tickets te regelen, die van ver moesten komen.
De kinderen maakten er een lief verjaardagscadeau van en ik mocht het hem geven.
En meedelen in de pret; heerlijk!
9 Augustus. Lekker gauw al.

 

Each to his own way I'll go mine
Best of luck with what you find
But for your own sake remember times
We used to know


 

 

 


 

19 - 20 juli
Hotel Haus Herrloh in Winterberg

Na een enthousiaste ontvangst door de Nederlandse (echt waar ja) eigenaresse moesten we nogal wat tillen naar de tweede etage (ik op slippers, met Lief J. achter me om me op te vangen) maar daarvoor in ruil was de kamer driepersoons en heerlijk ruim...

... maar een hele slaapbank was weer niet genoeg om al het noodzakelijke uit te stallen.

Het spiegelwerk in de kamer was niet best; dat in de gang gelukkig wel.

Veel later in de avond aten we (binnen, want de noorderwind voelde ijzig na al die hete zon), in
hotelrestaurant Sesto Senzo. Van de Nederlandse menukaart koos Lief J. de kalkoenschnitzel (waarom wordt
er nou geen échte geserveerd in dit schnitzelland bij uitstek) en ik de vegetarische pasta. Een vergissing, want er zat een smaakbepalende massa schimmelkaas doorheen en die vind ik vies, maar ik hapte braaf door en gaf geen commentaar. Het probleem ligt immers helemaal bij mij.

Nederlandse fritessaus en tomatenketchup op de tafels en pindasaus bij de schnitzel.
Gewoon alles wegspoelen met veel wijn.

Uitzicht op terras en springschans.
's Winters liggen de pistes hier voor de deur en als er dan niet nóg meer NL-ers zouden komen, dan wilde ik
hier best eens heen om te skiën met de lieve Sophie.

 

19 juli
23.00 uur

Zonder jas, kleumend in de gure wind, stapten Lief J. en ik na het eten langs het hotel van de Brabander. Flarden van warme muzikale klanken doorbraken de koele stilte van een late avond in de bergen. Ze lokten ons dwars door een tuin, over te hard knisperend grint, naar een achter een struik verborgen achterdeurtje dat open bleek te kunnen. Lief J. aarzelde, fluisterde dat het niet netjes was om hier stiekem binnen te sluipen, maar bij mij won nieuwsgierigheid het gemakkelijk van fatsoen en ik zette voorzichtig een hoge hak in een lege donkere gang.
Het klonk als een schot.
Sssssssttttt! siste Lief J., maar we waren al gehoord. Er kwam een vrouw op ons af gerend die in een schel Noord-Hollands accent riep: Hoi! Ik dacht al dat ik wat hoorde. Kom maar, kom maar joh! Jullie zijn welkom! Nee, geeft niks. We hebben het mooi hier. Waar kom je vandaan? Zal ik wat te drinken laten brengen? Ze trok me mee naar een met kaarsen en verwarmingslampen verlichte binnenplaats, hing een oranje fleecedeken om m'n schouders - Ach wat ben je kóud! - wees een tafeltje vooraan aan - Kijk, lekker onder een kachel. Wat willen jullie drinken? Droog wit? Rieslingetje oké dan? - en liet ons beduusd over zoveel hartelijkheid achter in dit warme bad van bloemen, gekleurd licht en verrukkelijke gitaarklanken.
Op het podium maakten twee Duitsers muziek.
Een zanger en een getalenteerde gitarist hadden er erg veel zin in.
Wij ook.
De kou wegzingend, riepen we vanaf ons eersterangsplekje verzoeknummers tot het om twaalf uur tijd
was voor schluss.
Liebe Leute. Noch ein letztes.
Ik mocht het zeggen, Lief J. riep het.
U2?
U2! Machen wir das mit dem wa-wa pedal?

Ik had geen flauw idee wat hij bedoelde, maar riep aanmoedigend Jáh!
En in de koude nacht, zong hij:

Through the storm we reach the shore
You give it all but I want more
and I'm waiting for you
With or without you
With or without you
Ah ha ha ha
Ah ha ha ha
I can't live with or without you


Toeval? Telepathie?
Verwarmend.

Nog tot heel lang daarna zoemden de laatste klanken in mijn hoofd:
With or without you
Ooh
Ooh

De filmpjes mislukten.
Van With Or Without You  mocht niets over blijven.
Er is nog wel het flesje bubbelwijn dat we bij vertrek uit Hotel Herrloh meekregen, zodat we nog wat kunnen nasprudeln.


 

20 juli
11.15 uur
bij Lichtenfels

't Was toevallig dat we 'm zagen liggen, deze kleine ruïne bij het korenveldje.
Mooi en sereen stil.

 


 

Toen de broodjes op waren, begonnen we aan de brokken boterkoek en daarna kwamen de
Röllchen
en de Waffeln.
Gulzig likken, monden vol choco.
Een mierzoet genoegen.
Mjammie.
Ieder vijf
, beloofden we elkaar, maar het werden er minstens tien en thuis gekomen bleek dat we ongemerkt
de meeste hadden opgegeten.


 

  Grenzeloos  

20 juli
in de middag
bij Zwinge

Tussen Zwinge en Mackenrode slingeren we door het voormalige grensland.
De wachttorens zijn weg.
Het prikkeldraad is er niet meer.
De waarschuwingsborden werden neergehaald.
En het niemandsland is weer van iemand.
Maar elke ex-grenspost is gemarkeerd met een herinneringsbord en elk dorp heeft z'n Grenzlandmuseum.
De openlucht-getuigenissen zijn talrijk: de wanorde, de woonkazernes, de verwaarlozing.
Bijna vijfentwintig jaar na dato is het verschil tussen op z'n ossies en op z'n wessies toch nog zo zichtbaar. Voelbaar ook.
Ik herinner me de beklemming van het opgesloten zijn, in 1988.

Dan zijn we definitief in de voormalige DDR.
Eindeloos graan.
Aan elke horizon een paar windmolens.
Authentiek slechte wegen en stoffige trottoirs vol gaten.
En datsjakolonies die er uitzien als strafkampen.

Verderop maken de zondoorstoofde gouden velden plaats voor de meer gevarieerde, schaduwrijkere bergen van de Oberharz en iets later rijden we het prachtige stadje Stolberg binnen waar we gaan logeren.

---

Het bord hieronder is één van de 109 soortgelijke exemplaren die ter gelegenheid van het geschiedenisproject
Die Brocken-Erklärung, Geschichtsprojekt zu 20 Jahre Grenzöffnung, in 2009 bij alle voormalige grensposten zijn geplaatst.


Het nooit afbreken en opruimen van iets heeft ook zo z'n voordelen.
Dit schitterende industriële monument bijvoorbeeld, de voormalige machinefabriek Carlswerk (1826)
in Mägdesprung.
Na communistische onteigening in 1972 verviel het tot bouwval, maar werd dertien jaar na de hereniging, in 2002, in oude luister hersteld en valt nu gelukkig onder monumentenzorg.

 

 

 

-- er komt nog meer ---

 

 



 

 

******
***
*

 

22, 23, 24, 25, 26,27,29, 31 juli 2013

 

Spinsels, weblog van Tarantella

 



 

 

 


 

 

 


 

  

free hit counters